Wanneer woorden en gedrag niet meer overeenkomen. Ouderenzorg

Casus
Een bewoner van een verpleeghuis geeft aan dat hij zich eenzaam voelt en graag wat meer tijd wil doorbrengen met zorgverleners. Tijdens gesprekken krijgt hij te horen dat hij altijd om hulp mag vragen en dat er voldoende aandacht voor hem is.
In de praktijk ervaart de bewoner iets anders. Zorgmomenten verlopen steeds sneller, gesprekken worden regelmatig onderbroken en er blijft weinig tijd over voor persoonlijk contact.
Na verloop van tijd trekt de bewoner zich steeds meer terug. Hij vraagt minder vaak om hulp en deelt zijn gevoelens nauwelijks nog.
Voor de bewoner ontstaat verwarring. De woorden zijn geruststellend, maar het gedrag laat iets anders zien.

Gewetensvraag
Welke boodschap ontvangt een bewoner wanneer woorden veiligheid en aandacht beloven, maar het dagelijkse contact een andere werkelijkheid laat zien?

Zelfreflectievraag
Als een bewoner zich terugtrekt nadat woorden en gedrag langere tijd niet met elkaar overeenkomen, ligt de oorzaak dan altijd bij de bewoner, of is het ook mogelijk dat wij als zorgverleners onze eigen rol opnieuw moeten onderzoeken?