Een eigen keuze is niet hetzelfde als een gezamenlijke verwerking
Iedere volwassene heeft het recht een relatie te beëindigen....Dat is autonomie.
Maar autonomie betekent niet dat de ex-partner en als er kinderen er zijn. De keuze direct moeten begrijpen, goedkeuren of in hetzelfde tempo moeten verwerken.
De keuze kan persoonlijk zijn en zo aanvoelen, terwijl de gevolgen door het hele gezin worden gedragen.
Juist daar ontstaat een belangrijke tegenstelling.
- Iemand kan uit angst voor schuldgevoel of gezichtsverlies denken: “Ik moet achter mijn beslissing blijven staan, anders lijkt het alsof ik fout zat.”
- Daardoor kan vasthouden aan een eerder besluit worden verward met kracht en consequent handelen.
Werkelijke zelfreflectie betekent,
echter dat iemand nieuwe inzichten durft toe te laten, ook wanneer die het oorspronkelijke verhaal ingewikkelder maken.
Achteraf erkennen,
dat een huwelijk mogelijk vooral door overbelasting of verminderde draagkracht is vastgelopen, betekent niet automatisch dat de partners weer bij elkaar moeten komen.
Het kan wel betekenen dat moet worden onderzocht of uitputting werd aangezien voor verdwenen liefde,
of
beslissingen onder grote spanning zijn genomen en of de wijze waarop de scheiding verliep onnodige schade heeft veroorzaakt.
Voor kinderen is deze ruimte extra belangrijk.
De Nederlandse Richtlijn Scheiding adviseert
ouders kinderen buiten hun onderlinge strijd te houden,
duidelijk te maken dat de scheiding niet hun schuld is en hun de ruimte te geven van beide ouders te blijven houden.
Ook moeten kinderen hun eigen ervaringen en gevoelens kunnen uiten, zonder dat zij het verhaal of de keuze van één ouder hoeven te bevestigen.
De volwassen tegenstelling is daarom niet: “Was de scheiding volledig goed of volledig fout?”
De werkelijke vraag is: “Kan ik achter mijn keuze staan en tegelijkertijd eerlijk erkennen wat eraan voorafging, wat anders had gekund en welke gevolgen anderen daarvan dragen?”
Nederlandse websites
Het Juridisch Loket – Echtscheiding aanvragen
Het Juridisch Loket legt uit dat één partner een scheiding kan aanvragen en dat de andere partner dit niet kan tegenhouden. Dit ondersteunt jouw uitgangspunt dat het beëindigen van een relatie een persoonlijke keuze kan zijn. De bron benadrukt daarnaast het belang van gezamenlijke afspraken.
Rechtspraak – Echtscheidingsprocedure
Rechtspraak beschrijft dat een echtscheidingsverzoek gezamenlijk, maar ook eenzijdig kan worden ingediend. Dit ondersteunt het juridische gedeelte over persoonlijke beslissingsvrijheid.
Psycholoog.nl – Wat is cognitieve dissonantie?
Deze pagina beschrijft hoe innerlijke spanning kan ontstaan wanneer gedrag, gedachten en overtuigingen niet met elkaar overeenkomen. Mensen kunnen hun opvattingen aanpassen of tegenstrijdige informatie bagatelliseren om dit ongemak te verminderen. Dit sluit aan op het vasthouden aan een eerder besluit en het beschermen van het eigen verhaal.
Richtlijnen Jeugdhulp en Jeugdbescherming – Richtlijn Scheiding
Deze professionele richtlijn ondersteunt vrijwel het volledige gedeelte over kinderen. Ouders wordt geadviseerd hun kind buiten de strijd te houden, duidelijk te maken dat de scheiding niet diens schuld is en ruimte te geven om van beide ouders te blijven houden. Ook moeten ouders worden geholpen om als team naar hun kind te blijven kijken.
Richtlijnen Jeugdhulp – Scheiding
Richtlijn Scheiding – Vragen naar de ervaringen van het kind
Deze pagina benadrukt dat kinderen recht hebben om gehoord en serieus genomen te worden. Hun ervaringen en gevoelens mogen niet door volwassenen worden ingevuld. Dit ondersteunt rechtstreeks jouw stelling dat een kind niet het verhaal of de keuze van één ouder hoeft te bevestigen.
Richtlijn Scheiding – Ervaringen van het kind
Nederlands Jeugdinstituut – KIES
KIES helpt kinderen om hun gevoelens over de scheiding te uiten, zichzelf beter te begrijpen en de scheiding te verwerken. Ouders leren meer over de impact van een scheiding en de loyaliteit van hun kind.
NJi – KIES, Kinderen In Een Scheiding
Richtlijn Scheiding – Hulp voor ouder en kind
Deze pagina beschrijft dat begeleiding zich zowel op ouders als op kinderen moet richten. Ouders worden gestimuleerd hun eigen aandeel te onderzoeken, ruimte te maken voor emoties en vanuit een gezamenlijke ouderrol afspraken te maken.